۱۳۹۰/۸/۶

می‌نویسم تا ناگفته نماند ، تا سهیم شوم با شما




۱. دوستی می‌گفت که << تاکید آقای ... بر مبارزه‌ی مسالمت‌آمیز و بی‌خشونت ، به این سبب است که تاکنون کتک نخورده است و خشونت را نمی‌فهمد >> .

۲. این‌گونه فکر می‌کنم که یا بایستی کاری کرد و یا بایستی ساکت بود . وقتی که راهی ارائه نمی‌شود ، انتقاد بی‌جا ست .

۳. اهدنا الصراط المستقیم (‌ای آفریننده ، ما را به راه مستقیم هدایت کن - سوره‌ی حمد ، آیه‌ی ۴ )
این روزها این‌گونه به مردم ایرانی نگاه می‌کنم که با این که یک " هیچ " بزرگ هستند ، اما به شدت خودشیفته اند . گروهی در گذشته‌ای موهوم مانده اند و گروهی وعده‌ی آینده‌ی روشن می‌دهند و عده‌ای در این میان سرگردان . به راستی که دوران فتنه است و به هر سو که بروی ، به فرموده‌ی علی بن ابی‌طالب ، یا دوشیده می‌شوی و یا سواری خواهی داد . باید ایستاد ، نگاه کرد ، عمیق شد و کاری کرد ، حتا هرچقدر کوچک ، حتا به اندازه‌ی احترام به حق عابرپیاده ، که کار این ملک ، دیگر از انتقاد گذشته و هیچ‌کس را یارای قدم بزرگی برای رفتن به سمت بهترشدن نیست .
و این به آن معنا نیست که :
به نقش سیاهی‌لشگر تو فیلم راضی باش / چشاتو ببند و فقط به فکر بازی باش / خر شو ، از خودت دست بکش ، افول کن / ببند دهنتو ، شرایطو قبول کن


0 دیدگاه:

ارسال يک نظر